Searching Rainbows

Je kan altijd en overal een regenboog vinden, hoe klein hij ook mag zijn!

Avondritueel: ons dagelijks momentje met Warre

Elke avond vlak voor het slapen gaan, heb ik mijn eigen avondritueel. Elke dag hetzelfde, elke dag een momentje waarbij we eventjes alleen met zijn drie op de wereld zijn.

Lees verder

Twee weken wachttijd, de zwaarste periode van IVF

De twee weken wachttijd wordt door velen tijdens een IVF of ICSI behandeling beschouwd als de zwaarste of moeilijkste periode van de hele procedure. Want zoals het woord het al zegt, je moet wachten. Wachten op wat de toekomst misschien brengt.

Wat is de twee weken wachttijd?

Even heel kort uitleggen wat die twee weken wachttijd eigenlijk is. Nadat je een IVF of ICSI behandeling achter de rug hebt, wordt er een bevruchte cel of embryo terug geplaatst. Hierna volgt een twee weken wachttijd, die zoals het woord het al zegt, ongeveer twee weken duurt. Na deze twee weken wordt er, door middel van een bloedafname, getest om te kijken of je zwanger bent. Natuurlijk is het normaal dat je dit niet na dag 1 al weet, dat is bij een natuurlijke bevruchting ook niet het geval.

Lees verder

Hoe pijnlijk is een zwangerschapsaankondiging?

Hoe pijnlijk is een zwangerschapsaankondiging voor wensmama’s of sterrenmama’s? Hoe kan je het misschien anders aanpakken? Want uiteindelijk wil je alleen maar positief nieuws delen.

Laatst vertelde ik over welke momenten allemaal moeilijk kunnen zijn voor een sterrenmama. Toen vertelde ik nog niets over hoe pijnlijk een zwangerschapsaankondiging kan zijn. Dit geldt al helemaal als je als wensmama de medische wereld nodig hebt om zwanger te geraken.

Lees verder

#meiplasticvrij

Iedereen heeft momenteel zijn mond vol van #meiplasticvrij. Een campagne om mensen bewust te maken van de overdaad aan wegwerpplastic en de bijhorende vervuiling. Het inspireerde mij om nog een beetje extra mijn best te doen. En daar wil ik jullie graag over vertellen.

Inspiratiebron Warre

Voor (maar vooral tijdens) mijn zwangerschap van Warre, maakte ik enkele bewuste keuzes. Oorspronkelijk niet zo zeer om ecologische redenen, die waren voor mij eerder een mooie extra. Ik wist nog voor ik zwanger was dat ik heel graag gebruik wilde maken van wasbare luiers. Geen chemische middelen in, minder kans op allergisch reageren, over de hele luierperiode beter voor de portemonnee. Dat waren voor mij de drie hoofdredenen. Al snel kwamen daar de Cheecky wipes bij, want die vond mijn man niet meer dan logisch. En zo kan ik nog wel even door gaan. Mij ging het in oorsprong om een heleboel ‘natuurlijkere’ keuzes, zonder al te veel chemische producten. Maar zo maakten we doorheen de zwangerschap steeds meer ecologische keuzes.

Lees verder

International Bereaved Mother’s Day

Ik had voor vandaag eigenlijk een helemaal andere blogpost voorbereid (maar die komt dan volgend weekend!) Maar toen zag ik op Instagram heel wat posts passeren rond International Bereaved Mother’s Day. Het voelde dus een beetje als een noodzaak om hier vandaag toch even wat over te schrijven.

Beetje geschiedenis

Ik wist niet dat dit bestond, nu ja, vorig jaar was het verlies van onze Warre nog veel te vers. Ik moest hem nog maar een dikke maand missen. Dus moest je het me vorig jaar verteld hebben dat dit bestond, had ik er waarschijnlijk toch nog geen oren naar gehad. Maar ik ging dus even snel op zoek naar het hoe en wat.

International Bereaved Mother's Day
Lees verder

Herinneringsjuweel of mamajuweel

Mijn herinneringsjuwelen of mamajuwelen liggen me toch nauwer aan het hart dan ik zelf dacht. Dat heb ik de afgelopen week mogen ontdekken.

Laat me eerst al eens terug gaan naar vorig jaar. Nadat Warre was gestorven, was één van de eerste dingen waar ik aan dacht: “Ik wil graag een asjuweeltje, zodat onze kleine jongen altijd dicht bij me is.”

Waarom geen asjuweel?

Na hier een paar dagen verder over na te denken, vond ik dat toch maar een enge gedachte. Het voelde namelijk aan alsof ik onze jongen zou opsplitsen en dat voelde voor mij heel fout aan. Naar mijn gevoel kon hij zo niet volledig op gaan in de natuur en zou hij dus geen rust vinden. Ik weet dat het misschien een beetje simplistisch of kinderachtig klinkt, maar voor mij moest onze Warre helemaal met de wind mee, naar boven de wolken. Want ik geloof wel in het principe ‘ashes to ashes, dust to dust’.


Lees verder

Emoties kunnen je zomaar overvallen

Een leeg kamertje, propvol spullen

Een leeg kamertje, propvol spullen, jouw kamer. Dat is ook een beetje hoe ik me soms voel. Leeg, maar ook met zoveel emoties. Verdriet omdat ik Warre niet meer kan vasthouden en zien opgroeien. Schuldgevoelens omdat ik door ga met mijn leven en soms schuldgevoelens omdat ik ook zo vaak stil sta bij hem. Hoop op een tweede kindje, een broertje of zusje, hoop om al die spulletjes die we voor hem kochten, snel te kunnen gebruiken.

Soms overvallen die gevoelens me, door heel logische dingen zoals Warre zijn verjaardag, maar soms ook door heel kleine dingen. En dan kan het mij heel hard en heel snel overvallen. Wat kunnen triggers van die emoties zijn en hoe
probeer ik er mee om te gaan?

Lees verder

(Voorlopig) ongewenst kinderloos

Toen wij bijna acht jaar geleden aan kinderen begonnen, dachten we na een jaartje of zo zullen wij wel zwanger zijn zeker? Niets dat ons deed vermoeden dat het een moeizaam traject ging worden met IVF en andere obstakels.

Warre zijn voet in onze handen

IVF -ICSI

Na een jaar en een vals positieve test toch maar eens naar de dokter, die ons geruststelde. “Jullie zijn nog jong en er wordt pas vanaf 2 jaar proberen doorverwezen als jullie beiden nog zo jong zijn.”

Een jaar later nog geen “resultaat”, dus begon de hele mallemolen aan testen, onderzoeken enzovoort. Er werd vrij snel een “oorzaak” gevonden. Wij werden toen geconfronteerd met een dokter die nog nooit gehoord had van medeleven. Dit maakte het voor ons extra pijnlijk… Maar wij weten nu dat de kans dat wij op natuurlijke wijze zwanger zullen worden vrij klein (tot onbestaande) is. De afgelopen jaren waren dan ook een emotionele rollercoaster. De eerste zes jaar, eentje met inseminaties, hormooninspuitingen en 3 IVF -ICSI behandelingen zonder baby als resultaat. Onderweg zijn we de moed al eens verloren, hebben we die toch terug gevonden en hebben we ook al pauzes ingelast. Wij willen doodgraag een kindje, maar je moet ook nog goed voor jezelf zorgen hé!

Proficiat, u bent zwanger!

Onze blijdschap was dan ook heel groot toen IVF 4, bij een nieuwe dokter, een succes bleek te zijn. Toen we de woorden ‘Proficiat, u bent zwanger!’ hoorden, dachten we eerst dat de dokter de verkeerde mensen had opgebeld…

Eindelijk mocht ik een kindje voelen groeien in mijn buik. Uiteindelijk konden we echt uitkijken naar. Uiteindelijk konden we een baby verwelkomen in ons midden. Ik ga niet zeggen dat ik de meest ideale negen maanden zwangerschap heb gehad, maar waarom klagen als we er zo lang opgewacht hebben?

Dat we Warre niet mee naar huis konden nemen, voelde dan ook heel onrechtvaardig aan. Want we eindigden terug met een lege buik én lege handen.

Sometimes the smallest things take up the most room in your heart -Winnie the Pooh (Kamer Warre)

En hebben jullie al kinderen?

Hetgeen dat ongewenst kinderloosheid nog moeilijker maakt, is dat dit een onderwerp is dat toch heel vaak door anderen uit de weg wordt gegaan.

Op een gegeven moment (als je meer dan 5 jaar samen bent of een huis koopt of…) beginnen ook de vragen en opmerkingen te komen. “Amai, zo’n kindje, jij staat daar wel mee, wanneer beginnen jullie er aan?” “En dan is het nu tijd voor kindjes?” Ook het feit dat anderen rondom jou aan kinderen krijgen, maakt het niet altijd even gemakkelijk. Soms zeg je dan wel; “We zijn er aan bezig” of “In de toekomst”.

En dan komen de opmerkingen… “Jullie weten toch hoe het moet?” “Veel oefenen hé!” (vette knipoog) “Niet te veel aandenken, dan gebeurt dit van zelf” (Nu in ons geval is er niet aan denken natuurlijk moeilijk, want alles wordt bij wijze van spreken tot op de minuut gepland in het ziekenhuis…)

Allemaal reacties die er voor zorgen dat er over praten vaak moeilijk is. Zeker als je deze reacties krijgt nadat je al hebt uitgelegd dat er een medische oorzaak is voor de kinderloosheid. In het begin heb ik dan ook heel veel opgekropt, het gevoel gehad dat ik bij (bijna) niemand terecht kon met heel ons verhaal.

Weg uit de taboesfeer

Tot ik vier jaar geleden voor mezelf een beetje een klik heb gemaakt. Als er niet over gepraat wordt, blijft dit onderwerp in de taboesfeer hangen. Ik ben er ondertussen dus heel open over, dus ik vertel over ons IVF traject als mensen mij vragen “Heb jij al kinderen?” Dan zie je die mensen uiteraard wel schrikken van ‘Oei, hoe moet ik hier nu op reageren?’

Sinds onze Warre geboren werd, is het antwoord hierop alleen maar gecompliceerder geworden. Maar ik ben er niet minder eerlijk op geworden. Ik antwoord meestal volmondig: “Ja, maar hij zal voor eeuwig twee dagen oud blijven.”

Als er dan na de nodige troostwoorden wordt doorgevraagd of Warre een broertje of zusje zal krijgen… Dan antwoord ik daarop dat we dit heel graag willen, maar dat dit niet zo simpel is als het voor de meeste mensen wel lijkt. Ondertussen weet ik dat ik hierop weer de blik krijg ‘Hoe moet ik hier nu op reageren?’

Hoe reageren?

Daarin kan ik maar één goede raad geven: probeer die persoon zijn/haar verhaal te laten doen. Gewoon luisteren zonder meer. Dus zonder goed bedoelde raad of succesverhalen van anderen. Zonder zogezegde grappige opmerking, want hier heeft niemand baat bij… Hoe je er het beste op reageert of er mee omgaat zal sowieso voor iedereen een beetje anders zijn. Maar deze hoor ik, bij mensen die in hetzelfde schuitje zitten, steeds terugkomen; luister gewoon en stop met pushen naar informatie.

En vooral, probeer ook niks uit de weg te gaan of mensen te ontzien. Zwangerschap en geboorte hoort bij vele mensen hun leven. Vertel hier gewoon over, maar besef dat het niet voor iedereen even makkelijk is om hier mee om te gaan.

The next best thing

Heb hier dan ook begrip voor, niet iedereen kan altijd even vrolijk reageren, maar ga mensen ook niet sparen of bewust niet meer uitnodigen. Deze momenten horen allemaal bij het leven. En ja, soms doen die pijn, maar soms heb je die momenten net wel nodig omdat ze je hoop of afleiding geven.

Zo ben ik superblij dat mijn broer mij als meter heeft gevraagd voor zijn eerste kindje. Als mijn metekindje mij knuffelt of wanneer we samen op stap zijn, denk ik “You’re the next best thing!”.

Brief aan mijn sterrenzoon

Brief aan mijn sterrenzoon

Dag kleine kangoeroe,
Dag lieve Warre,

Een jaar geleden, exact op dit uur, werd jij geboren…

Na 41 weken lekker warm in mijn buik te wonen, besloot jij dat het tijd was om jouw gezichtje aan ons te tonen. Jij maakte ons toen mama en papa.
Wat keken we naar jouw komst uit. Jouw kamertje stond klaar. Jouw bedje hing al vast aan dat van mij. En de autostoel om mee naar huis te gaan, zat al even klaar in de auto.

Negen maanden lang wachtten we ongeduldig af. Telkens zagen we jou groeien bij de consultatie bij de gynaecoloog. Daar konden we genieten van jouw hartslag en de vooruitgang die je maakte. En de laatste vijf maanden mocht ik jouw capriolen voelen in mijn buik. Dus wat keken we naar jou uit!

Maar wie had durven denken dat we na zo lang wachten toch met lege handen naar huis zouden gaan?

Je werd geboren en meteen begon er een rollercoaster aan emoties. Vlak voor je in mijn armen lag, ging er iets mis. De twee seconden dat jouw naakte lijfje op mijn ontblote lijf lag, merkte ik het heel duidelijk… Hier klopt iets niet! Heel mijn hoofd en lijf schreeuwde dat uit. Dus de euforie van daar is onze kleine kangoeroe, werd heel snel een bang afwachten.

Toen ik jou vijf uur later eindelijk mocht gaan bewonderen op Neonatologie, was het heel duidelijk… Jij bent het knapste ventje dat ik ooit heb gezien. Volledig volmaakt. Een grote baby ook (56,5 cm zouden we de dag nadien leren)!
Maar terwijl stond ik daar ook met een bang hartje… Jouw lijf was volop aan het vechten om daar te blijven waar je altijd zou moeten zijn; dichtbij mama en papa.

Kleine, lieve Warre, wat ben jij dapper. En wat heb jij gevochten. Twee dagen lang hebben de dokters en wij alles gedaan wat we konden. Jouw kleine lijfje kreeg zoveel medicatie en zoveel goede zorgen. En als het had gekund, was ik geen seconde van jouw zijde geweken.
Twee dagen heb je dapper gestreden. Maar de strijd was te zwaar.

Dus nu zit ik hier met tranen in mijn ogen. Ik heb de afgelopen weken jouw eerste verjaardag niet kunnen voorbereiden. Ik heb jou het afgelopen jaar niet zien groeien. Onze dromen voor en met jou zullen we niet kunnen vervullen. Ik heb jou maar twee dagen met liefde kunnen overladen. Er zijn zoveel dingen die ik jou nog zou willen leren en zeggen. Maar er is één ding dat ik kan zeggen: ik mis jou ontzettend hard.

Warre, jij hebt ons mama en papa gemaakt. Ik dacht al jaren te weten wat liefde was, maar jij hebt mij geleerd wat échte, onvoorwaardelijke liefde is.
Jij hebt voor altijd een plaatsje in mijn hart, in mijn dromen en in ons huis. Want zoals Kapitein Winokio het zo mooi bezingt in ‘Koesterlied’: “In mijn hart blijf JIJ voor altijd bestaan.”

Lieve kleine kangoeroe,
Sterke vechter,
Kleine reus,
Mama ziet je graag!

Dikke kus,
M

© 2019 Searching Rainbows

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑

error: Content is protected !!